معناى ششم : تحريف به نقصان يعنى برخى از آياتى كه بر پيامبر نازل شده است در قرآنى كه امروز در دست ما است وجود ندارد . اين نوع تحريف محل اختلاف شديد است . نتيجه آن كه از اين شش معنى ، تحريف به چهار معناى اول قطعاً واقع شده است و معناى پنجم به اجماع واقع نشده است و معناى ششم محل خلاف است . ما بر كلام اين محقق بزرگ ( مرحوم آية اللَّه خوئى ) دو اشكال داريم : اشكال اول : مقتضاى تحقيق آن است معانى ذكر شده به عنوان معانى كه لفظ تحريف در آن استعمال شود نيستند . بلكه تحريف يك معنى بيشتر ندارد و آن همان است كه در معناى اول بيان شد يعنى « نَقْلُ الشّىء عَنْ مَوضَعِه » ، اما بقيه عنوان مصداق براى آن معنى را دارند ، به عبارت ديگر در تمامى اين معانى ، « نقل الشىء عن موضعه » وجود دارد لكن اين نقل يادر معنى است كه از آن به تحريف معنوى ياد مىشود و يا در لفظ و قسم دوم يا به نحو تفصيلى است و يا به نحو اجمالى . به عبارت ديگر يا معيناً زياده‌اى رخ مىدهد و يا معيناً نقيصه‌اى وجود دارد و يا اين كه اجمالًا زيادت و نقصيه‌اى رخ داده است . بنابراين آنچه كه در كلام اين محقق بزرگوار ذكر شده است افراد و مصاديق تحريف اند ، نه اين كه معانى مختلفه‌اى باشند كه لفظ تحريف به نحو اشتراك لفظى در آنها استعمال شده است . اشكال دوم : لازمه‌چنين تقسيمى آن است كه جميع اقسام تحريف عنوان باطل را نداشته باشند و الا چنانچه داخل در اين عنوان قرار گيرند بر خلاف اطلاق آيه شريفه : وَ لا يَأتيهِ الْباطِل مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ است زيرا